گانودرما و تاثیر آن بر کاهش قند خون

تاثیر پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم بر کاهش قند خون در موش های دیابتی القا شده با استرپتوزوتوسین

چکیده

در مطالعه حاضر، تاثیر پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم بر کاهش سطح گلوکز در موش های دیابتی القا شده با استرپتوزوتوسین (STZ) مورد بررسی قرار گرفت. موش های دیابتی به صورت تصادفی در چهار گروه تقسیم شدند (۸ موش در هر گروه): گروه کنترل دیابتی، گروه تیمار شده با پلی ساکارید های گانودرما در دوز کم (۵۰ میلی گرم/کیلوگرم)، گروه تیمار شده با پلی ساکارید های گانودرما در دوز بالا (۱۵۰ میلی گرم/کیلوگرم) و گروه کنترل مثبت تیمار شده با داروی گلی بن کلامید (۴ میلی گرم/کیلوگرم) که موش های معمولی بودند. وزن بدن، میزان قند خون ناشتا (FBG) ، سطح انسولین سرم و چربی خون در موش ها اندازه گیری شد. پس از گذشت ۲۸ روز، وزن بدن و میزان انسولین سرم در موش های تیمار شده با پلی ساکارید گانودرما لوسیدوم بطور معنی داری بالاتر از گروه کنترل دیابتی بوده است درحالیکه میزان قند خون ناشتا بطور معنی داری کمتر بوده است. علاوه براین، میزان کلسترول کل، تری گلیسرید، کلسترول LDL در گروه های تیمار شده با پلی ساکارید ها کاهش یافته درحالیکه میزان کلسترول HDL افزایش یافته است. با توجه به مطالعات مسمومیت حاد، پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم موجب تغییرات رفتاری و مرگ در موش ها نشدند. این داده ها نشان دهنده این موضوع است که پلی ساکارید های این قارچ دارای اثرات کاهنده بر قند خون هستند. علاوه براین، با توجه به اثرات پلی ساکاریدهای گانودرما لوسیدوم بر پروفایل چربی ها، آن ها ممکن است به عنوان یک عامل بالقوه در کاهش چربی خون به شمار روند و در درمان بیماران دیابتی که از مشکلات چربی خون بالا و تصلب شرایین رنج می برند، مفید باشد.

  1. مقدمه
    • دیابت شیرین (DM) یک اختلال متابولیکی بوده که در نتیجه افزایش قند خون و تغییرات ایجاد شده در متابولیسم کربوهیدرات، چربی و پروتئین ایجاد شود و با کاهش نسبی یا مطلق در ترشح یا عملکرد انسولین همراه است. این بیماری می تواند با عوارضی همچون تصلب شرایین، نوروپاتی و آب مروارید همراه باشد.

      دیابت شیرین تحت عنوان “بیماری همه گیر مدرن” شناخته می شود و یک موضوع مهم در سلامت عمومی به حساب می آید. تعداد بزرگسالان مبتلا به دیابت تا سال ۲۰۲۵ به ۳۰۰ میلیون نفر خواهد رسید که بخش عمده ای از آن در کشور های در حال توسعه رخ خواهد داد. دیابت به دو دسته تقسیم می شود: دیابت نوع ۱ (وابسته به انسولین) و دیابت نوع ۲ (غیر وابسته به انسولین). حدود ۹۰% بیماری را دیابت نوع ۲ تشکیل می دهد که با مقاومت به انسولین و اختلال در ترشح انسولین همراه است و اغلب با اختلالات لیپوپروتئینی و لیپیدی مرتبط است. برخی داروهای خوراکی کاهش قند خون مانند بیگوانید در درمان دیابت به کار می روند اما این ترکیبات مصنوعی با مشکلاتی همچون رژیم غذایی سخت، هزینه بالا، عدم دسترسی و اثرات نامطلوب همراه هستند. این عوامل باعث شده توجه بیشتری به استفاده از محصولات گیاهی جلب شود.

      گانودرما لوسیدوم قرن هاست در طب سنتی کاربرد دارویی دارد و اندام زایشی آن تحت عنوان ” Lingzhi” در چین و ” Reishi” در ژاپن نامیده می شود. این قارچ در طب سنتی چین و ژاپن در درمان بیماری های مختلف مانند هپاتیت، فشار خون بالا، برونشیت مزمن، آسم، سرطان و … مورد استفاده قرار می گرفت. علاوه براین، در برخی مناطق همچون استان جیلینگ و شانگ دانگ چین، جوشانده گانودرما لوسیدوم در درمان دیابت شیرین بکار میرفت. در طول ۲۰ سال گذشته، گزارشاتی مبنی بر اثرات درمانی عصاره گانودرما لوسیدوم بر دیابت وجود دارد. Seto و همکاران گزارش کردند که عصاره آبی گانودرما لوسیدوم با سرکوب بیان ژن کبدی PEPCK، موجب کاهش سطح گلوکز سرم و درنتیجه درمان دیابت نوع ۲ می شوند. Mohammed و همکاران در مطالعه خود بیان کردند فراکسیون های اتیل استات و ان-بوتانول عصاره آبی گانودرما لوسیدوم دارای اثرات ضد دیابتی قوی است. فراکسیون اتیل استات تاثیر معنی داری بر گلبول قرمز نداشته اما فراکسیون ان-بوتانول موجب کاهش معنی داری در گلبول های قرمز شده است. نتیجه مطالعه Jung و همکاران نشان داد گانودرما لوسیدوم با تحریک جذب کلسیم از طریق مسیر های PI 3-kinase و AMPK در سلول های عضلانی L6، می تواند موجب هموستاز گلوکز شود. اجزای زیستی فعال گانودرما لوسیدوم شامل پلی ساکارید ها، اسید گانودریک ها (تری ترپن) و آدنوزین ها می باشد، درحالیکه پلی ساکارید ها منبع اصلی ترکیبات بیولوژیکی و درمانی ما محسوب می شود. مطالعات متعدد نشان می دهد که پلی ساکارید ها دارای ویژگی های آنتی اکسیدانی، ضد توموری و تعدیل کنندگی سیستم ایمنی می باشد. اگرچه مطالعات زیادی در زمینه تاثیر عصاره های گانودرما لوسیدوم بر بیماری دیابت وجود دارد، اما مطالعات کمی درمورد اثرات درمانی پلی ساکارید های آن بر دیابت موجود است. بنابراین هدف این مطالعه، بررسی اثرات پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم در کاهش سطح گلوکز در موش های دیابتی القا شده با استرپتوزوتوسین است.

  2. بحث و نتیجه گیری
    • ۲.۱. بررسی سمیت حاد پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم در موش
      آزمایش سمیت حاد در موش در دوز های بالاتر از ۵۰۰۰ میلی گرم/کیلوگرم وزن بدن به مدت ۴۸ ساعت بررسی شد. پلی ساکارید های گانودرما موجب هیچ تغییرات رفتاری و مرگ در موش ها نشدند. LD50 خوراکی پلی ساکارید ها بیشتر از ۵۰۰۰ میلی گرم/کیلوگرم وزن بدن موش بوده و می تواند به عنوان یک ماده غیرسمی شناخته شود.
    • ۲.۲. اثرات پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم بر وزن بدن موش ها
      اثرات خوراکی پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم بر وزن بدن موش ها در شکل ۱ نشان داده شده است. قبل از آزمایش، وزن بدن موش ها بین گروه های مختلف، تفاوت معنی داری نداشت. پس از ۷ روز، وزن بدن گروه های تیمار شده با دوز کم (LGT)، گروه های تیمار شده با دوز بالا (HGT) و گروه کنترل دیابتی (DC) به ترتیب ۸/۱۳ %، ۹/۱۵ % و ۵/۲۷ % کمتر از گروه کنترل معمولی (NC) بوده است. با این حال پس از ۱۴ روز، وزن بدن گروه HGT در مقایسه با گروه DC بطور معنی داری تا ۱/۳۲ % افزایش یافته است (P < 0.05). پس از ۲۸ روز، وزن بدن گروه های HGT و LGT به ترتیب ۱/۵۸ % و ۸/۲۹ % بیشتر از گروه DC بوده است (P < 0.05). هیچ تفاوت معنی داری بین گروه های HGT و NC وجود نداشته است.

      شکل ۱٫ اثرات پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم بر وزن بدن موش ها. داده ها به صورت میانگین
      ± انحراف معیار بیان شدند. گروه NC: گروه کنترل معمولی؛ DC: گروه کنترل دیابتی؛ LGT: گروه تیمار شده با دوز کم (۵۰ میلی گرم/کیلوگرم)؛ HGT: گروه  تیمار شده با دوز بالا (۱۵۰ میلی گرم/کیلوگرم)؛ PCT: گروه کنترل مثبت تیمار شده با دارو (۴ میلی گرم/کیلوگرم گلی بن کلامید).
      STZ یک عامل مهم در القای دیابت در شرایط آزمایشگاهی می باشد. اثر دیابتی در نتیجه مستقیم آسیب برگشت ناپذیر به سلول های بتای پانکراس ایجاد شده و منجر به تخریب و کاهش ترشح انسولین می شود. کمبود انسولین موجب کاهش فعالیت آنزیم لیپوپروتئین لیپاز و افزایش متابولیسم اسید های چرب آزاد حاصل از ذخیره چربی محیطی می شود. حیوان مبتلا شده به دیابت توسطSTZ  به عنوان یک مدل حیوانی دیابت نوع ۱ و دارای چربی خون بالا در نظر گرفته می شود. دیابت ناشی از STZ با کاهش شدید وزن بدن همراه بوده است که این نتیجه توسط سایر محققان هم گزارش شده است و این کاهش وزن بدن در نتیجه تخریب پروتئین های ساختاری ایجاد شده زیرا پروتئین های ساختاری در تنظیم وزن بدن نقش دارند. مطالعات قبلی نشان می دهد که به دلیل کاهش تولید ATP و کمبود مطلق/نسبی انسولین، سنتز پروتئین در تمامی بافت ها کاهش یافته است. در مطالعه حاضر، زمانی که موش های دیابتی با پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم تیمار شدند، کاهش وزن آن ها جبران شده که ممکن است به علت توانایی این پلی ساکارید ها در کاهش قند خون باشد.
    • ۲.۳. اثرات پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم بر قند خون ناشتا و سطح انسولین سرم در موش ها
      نتایج اثرات پلی ساکارید های این قارچ بر قند خون ناشتا و سطح انسولین سرمی در موش ها در شکل ۲ و ۳ نشان داده شده است. همانطوری که در شکل ۲ مشخص است، میزان قند خون ناشتا در گروه NC طی مدت زمان آزمایش ثابت مانده است و بطور معنی داری کمتر از گروه دیابتی قبل از آزمایش بوده است (P < 0.05). در گروه های LGT، HGT و PCT، میزان قند خون ناشتا روند کاهشی داشته است. تفاوت معنی داری در گروه های LGT و HGT در روز ۱۴ ام وجود داشته است که به ترتیب ۴۳% و ۷۸/۱% کمتر از گروه DC بوده است. پس از ۲۸ روز، اختلاف معنی داری بین گروه های NC و HGT مشاهده نشده است. همانطور که در شکل ۳ مشخص است، سطح انسولین سرمی گروه DC کمتر از گروه NC بوده است. پس از ۲۸ روز، سطح انسولین سرمی گروه های LGT و HGT به ترتیب ۴۸/۲ % و ۲۷/۸ % بالاتر از گروه DC بوده است (P < 0.05).
      شکل ۲٫ تاثیر پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم بر سطح قند خون ناشتا در موش ها. داده ها به صورت میانگین
      ± انحراف معیار بیان شدند. گروه NC: گروه کنترل معمولی؛ DC: گروه کنترل دیابتی؛ LGT: گروه تیمار شده با دوز کم (۵۰ میلی گرم/کیلوگرم)؛ HGT: گروه  تیمار شده با دوز بالا (۱۵۰ میلی گرم/کیلوگرم)؛ PCT: گروه کنترل مثبت تیمار شده با دارو (۴ میلی گرم/کیلوگرم گلی بن کلامید).

      شکل ۳٫ تاثیر پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم بر سطح انسولین سرمی در موش ها. داده ها به صورت میانگین
      ± انحراف معیار بیان شدند. گروه NC: گروه کنترل معمولی؛ DC: گروه کنترل دیابتی؛ LGT: گروه تیمار شده با دوز کم (۵۰ میلی گرم/کیلوگرم)؛ HGT: گروه  تیمار شده با دوز بالا (۱۵۰ میلی گرم/کیلوگرم)؛ PCT: گروه کنترل مثبت تیمار شده با دارو (۴ میلی گرم/کیلوگرم گلی بن کلامید).
      کنترل موثر سطح گلوکز خون یکی از گام های مهم در جلوگیری از دیابت و بهبود کیفیت زندگی بیماران دیابتی به حساب می آید. مطالعه حاضر نشان می دهد که پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم موجب کاهش قابل توجهی در میزان قند خون ناشتا در موش های دیابتی شدند و دوز ۱۵۰ میلی گرم/کیلوگرم موثرتر از دوز ۵۰ میلی گرم/کیلوگرم بوده است. یکی از مکانیسم های احتمالی کاهش قند خون می تواند مربوط به اثرات تحریکی این پلی ساکارید ها در ترشح انسولین باشد. به همین خاطر تاثیر پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم بر سطح انسولین سرمی در موش های دیابتی بررسی شد. نتایج مطالعه حاضر نشان داد در گروه های تیمار شده با پلی ساکارید ها، افزایش سطح انسولین سرمی مشاهده شد که ممکن است به علت افزایش بازیابی سلول های بتا تخریب شده پانکراس و تحریک ترشح انسولین باشد.
    • ۲.۴. اثرات پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم بر سطح چربی خون بر موش هااثرات پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم بر چربی خون موش ها در شکل ۴ نشان داده شده است. میزان کلسترول کل (TC)، تری گلیسرید (TG) و کلسترول LDL در گروه DC به ترتیب ۲۴۴/۶ %، ۲۸۹/۱ % و ۲۳۸/۵ % بیشتر از گروه NC بوده است. پس از ۲۸ روز تیمار، میزان کلسترول کل در گروه های LGT و HGT به ترتیب ۱۵۰/۷ % و ۲۱۲/۷ % کمتر از گروه DC بوده است (P < 0.05). میزان تری گلیسرید گروه های LGT و HGT به ترتیب ۱۲۵/۴ % و ۲۳۴/۱ % کمتر از گروه DC بوده است (P < 0.05). سطح کلسترول LDL گروه های LGT و HGT به ترتیب ۱۸۷/۳ % و ۲۰۴/۲ % کمتر از گروه DC بود (P < 0.05). میزان کلسترول HDL گروه DC بطور معنی داری ۲۳۵/۷ % کمتر از گروه NC بوده است. پس از ۲۸ روز تیمار با پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم، سطح HDL گروه های LGT و HGT به ترتیب ۹۲/۹ % و ۱۲۱/۴ %  بیشتر از گروه DC بوده است (P < 0.05).
      شکل ۴٫
      اثرات پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم بر سطح چربی خون بر موش ها. داده ها به صورت میانگین ± انحراف معیار بیان شدند. گروه NC: گروه کنترل معمولی؛ DC: گروه کنترل دیابتی؛ LGT: گروه تیمار شده با دوز کم (۵۰ میلی گرم/کیلوگرم)؛ HGT: گروه  تیمار شده با دوز بالا (۱۵۰ میلی گرم/کیلوگرم)؛ PCT: گروه کنترل مثبت تیمار شده با دارو (۴ میلی گرم/کیلوگرم گلی بن کلامید).دیس لیپیدمی (اختلال در سطح سرمی چربی ها) با دیابت شیرین کنترل نشده ارتباط دارد. در این حالت، میزان کلسترول کل، تری گلیسرید و کلسترول LDL افزایش می یابد، درحالیکه سطح کلسترول HDL کاهش می یابد و می تواند موجب بروز عوارض ثانویه دیابت شود. در مطالعه حاضر، ابتدا موش های دیابتی افزایش قابل توجهی در میزان کلسترول کل، تری گلیسرید و کلسترول LDL و کاهش سطح کلسترول HDL را نشان دادند. پس از تیمار با پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم، میزان میزان کلسترول کل، تری گلیسرید و کلسترول LDL کاهش و میزان کلسترول HDL افزایش یافت. نتایج نشان داد که پلی ساکارید های گانودرما خطر ابتلا به بیماری های قلبی-عروقی را کاهش داده و حذف کلسترول از بافت های محیطی را تسریع می کنند. این اثرات ممکن است به علت فعالین کم آنزیم های بیوسنتز کلسترول یا سطح پایین لیپولیز باشد که تحت کنترل انسولین هستند.
  3. بخش آزمایشگاهی
    • ۳.۱. مواد شیمیایی
      دستگاه تجزیه گر قند خون (GT-1640) و نوار های اندازه گیری قند خون از شرکت Arkray ژاپن خریداری شد. STZ و گلی بن کلامید از شرکت سیگما و واکنشگر های TG، کلسترول HDL و کلسترول LDL از شرکت Beijing Chengxinde Biochemistry Reagent تهیه شدند. واکنش گر های TC از شرکت Nanjing Jiancheng Biochemistry Reagent و واکنشگر های انسولین سرمی از شرکت Beijing Beifang Pharmaceutical چین خریداری شدند. سایر ترکیبات شیمیایی از بهترین شرکت های تجاری خریداری شدند. از آب دوبار تقطیر در این مطالعه استفاده شد.
    • ۳.۲. استخراج پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم
      اندام زایشی گانودرما لوسیدوم از یک فروشگاه گیاهان دارویی در شهر جیلین چین خریداری شد. اسپوروکارپ ها به قطعات کوچک تقسیم شدند، در دمای ۴۰-۵۰ درجه سانتیگراد به مدت ۴۸ ساعت خشک شده و پودر آن ها تهیه شد. پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم طبق روش Wang و همکاران با کمی تغییرات انجام شد. به طور خلاصه، پلی ساکارید ها با استفاده از آب داغ از اندام زایشی گانودرما لوسیدوم استخراج شدند. سپس رسوب توسط اتانول، دیالیز و تخلیه پروتئین به روش Sevag صورت گرفت. میزان بازده کل پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم از اندام زایشی ۸۲/۰ درصد (وزنی/وزنی) بوده است. پودر قهوه ای رنگ پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم در آب مقطر حل شده و به دمای ۴ درجه سانتیگراد تا قبل از مصرف انتقال یافت.
    • ۳.۳. حیوانات
      تمامی آزمایشات با استفاده از حیوانات آزمایشگاهی و طبق دستورالعمل موسسه ملی سلامت چین انجام شد. موش های نر با وزن تقریبی ۱۸ تا ۲۲ گرم از Jiuzhan Biochemical Factory چین خریداری شدند. حیوانات در یک اتاق در دمای ۲ ± ۲۳ درجه سانتیگراد با رطوبت نسبی ۴۵ تا ۵۵ درصد طی یک دوره ۱۳ ساعته روشنایی و یک دوره ۱۱ ساعته تاریکی نگهداری شدند. یک آزمایشگاه استاندارد با میزان آب و غذا دلخواه برای موش ها فراهم شد. این آزمایشات با تایید کمیته اخلاق حیوانات دانشگاه علوم و تکنولوژی جیلین چین صورت گرفت.
    • ۳.۴. آزمایشات سمیت حاد
      آزمون سمیت حاد در موش ها بر اساس روش Chao و همکاران انجام شد. موش های نر به دو گروه موش های مورد آزمایش و موش های کنترل تقسیم بندی شدند (۸ موش در هر گروه). این آزمایش با افزایش دوز خوراکی پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم (۵۰۰، ۲۵۰۰ و ۵۰۰۰ میلی گرم/کیلوگرم وزن بدن) در حجم ۱۰ میلی لیتر در گروه های مورد آزمایش همراه بود. به گروه کنترل هم محلول نرمال سالین داده شد (۱۰ میلی گرم/کیلوگرم). موش های مورد آزمایش از لحاظ مصرف آب و غذا به میزان دلخواه مجاز بوده و به مدت ۴۸ ساعت به صورت منظم از نظر مرگ و هرگونه تغییر رفتاری (سوزش، خارش، اختلال تنفسی، حرکات غیر طبیعی و گرفتگی عضلات) مورد بررسی قرار گرفتند.
    • ۳٫۵٫ القای دیابت شیرین
      موش ها یک هفته قبل از شروع آزمایش در محیط قرار گرفته تا با رژیم غذایی و شرایط سازگار شوند. بعد از ۲۴ ساعت ناشتا، برای القای دیابت به موش ها از تزریق داخل صفاقی STZ در دوز ۱۰۰ میلی گرم/کیلو گرم وزن بدن انجام شد. STZ به صورت تازه تهیه شده، در بافر سیترات (۴/۵ pH) سرد نگهداری شده و بلافاصله به موش ها تزریق شد (طی مدت زمان ۵ دقیقه). یک هفته بعد، سطح قند خون بالا و ثابت در موش های القا شده با STZ مشاهده شد. در این مرحله، موش های القا شده با قند خون بالا (بیشتراز ۱۱/۱ میلی مول/لیتر) به عنوان مدل های دیابتی انتخاب شدند. اندازه گیری میزان قند خون به کمک نوار های سنجش قند خون انجام شد.
    • ۳.۶. طراحی آزمایشموش های دیابتی (همانطور که در بالا ذکر شد) به صورت تصادفی در چهار گروه (۸ موش در هر گروه) تقسیم شده و موش های معمولی به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شدند.
      گروه ۱ (۸ موش): گروه کنترل معمولی (NC)، موش های معمولی که دسترسی مجاز به رژیم غذایی معمولی داشته و با محلول نرمال سالین به مدت ۲۸ روز تیمار شدند.
      گروه ۲ (۸ موش): گروه کنترل دیابتی (DC)، موش های دیابتی که دسترسی مجاز به رژیم غذایی معمولی داشته و با محلول نرمال سالین به مدت ۲۸ روز تیمار شدند.

      گروه ۳ (۸ موش): گروه تیمار شده با دوز کم پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم (LGT)، موش های دیابتی که دسترسی مجاز به رژیم غذایی معمولی داشته و با ۵۰ میلی گرم/کیلوگرم پلی ساکارید گانودرما به مدت ۲۸ روز تیمار شدند.

      گروه ۴ (۸ موش): گروه تیمار شده با دوز بالا پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم (HGT)، موش های دیابتی که دسترسی مجاز به رژیم غذایی معمولی داشته و با ۱۵۰ میلی گرم/کیلوگرم پلی ساکارید گانودرما به مدت ۲۸ روز تیمار شدند.

      گروه ۵ (۸ موش): گروه کنترل مثبت تیمار شده با دارو (PCT)، موش های دیابتی که دسترسی مجاز به رژیم غذایی معمولی داشته و با ۴ میلی گرم/کیلوگرم دارو گلی بن کلامید به مدت ۲۸ روز تیمار شدند.

      در یک آزمایش اولیه، دوز های مختلف پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم در این مطالعه استفاده شده تا دوز مناسب و موثر در موش های مورد آزمایش تایید شود. میزان قند خون ناشتا یک بار در هر هفته اندازه گیری شد. بعد از ۱۲-۱۴ ساعت ناشتا بودن، خونگیری از ورید دمی آغاز شد (۹ صبح). در همان زمان، وزن بدن موش ها با استفاده از ترازو اندازه گیری شد. در روز آخر آزمایش، موش ها به مدت یک شبانه روز از مصرف غذا محروم شده و به روش جابجایی گردن کشته شدند. نمونه خون جمع آوری شده در لوله های پلی استیرن فاقد ماده ضد انعقادی نگهداری شد. سرم بلافاصله به مدت ده دقیقه در دمای اتاق در ۳۰۰۰ rpm سانتریفیوژ شد.  نمونه ها قبل از انجام آزمایشات کلسترول کل، تری گلیسرید، کلسترول HDL، کلسترول LDL و انسولین سرمی، در دمای ۲۰- درجه سانتیگراد قرار گرفتند. آزمایشات کلسترول کل، تری گلیسرید، کلسترول HDL و کلسترول LDL به روش آنزیمی و اندازه گیری سطح انسولین سرمی با استفاده از کیت انسولین الایزا مطابق دستورالعمل صورت گرفت.

    • ۳.۷. تجزیه و تحلیل آماری
      تمام نتایج به صورت میانگین ± انحراف معیار برای ۸ موش موجود در هر گروه بیان شد. به منظور بررسی تاثیر تیمار، از آزمون ANOVA یک طرفه استفاده شد. مقادیر P کمتر از ۰/۰۵ به عنوان تفاوت معنی دار در نظر گرفته شد. بررسی اختلاف معنی دار به کمک آزمون Duncan انجام شد. به منظور تجزیه و تحلیل آماری داده ها، از نرم افزار SPSS (ورژن ۱۲) انجام شد.

نتیجه گیری

نتایج این مطالعه نشان می دهد که پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم دارای اثرات کاهشی بر قند خون هستند. مکانیسم احتمالی این تاثیر ممکن است به علت افزایش بازیابی سلول های بتا تخریب شده پانکراس و تحریک ترشح انسولین باشد. برخی مطالعات دیگر نشان می دهد که پلی ساکارید های گانودرما لوسیدوم قادر بوده جذب گلوکز در موش های صحرایی به تاخیر انداخته و درنتیجه میزان آن را کاهش دهند. به منظور کشف مکانیسم دقیق تر این عملکرد، نیاز به مطالعات بیشتر است. با توجه به اثرات پلی ساکاریدهای گانودرما لوسیدوم بر پروفایل چربی ها، آن ها ممکن است به عنوان یک عامل بالقوه در کاهش چربی خون به شمار روند و در درمان بیماران دیابتی که از مشکلات چربی خون بالا و تصلب شرایین رنج می برند، مفید باشد.

 

منبع اصلی: ncbi

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

Your email address will not be published.

top